نامه ۳۰ نهج البلاغه
وَ مِنْ کِتاب لَهُ (عَلَیْهِالسَّلامُ)
از نامه های آن حضرت است
اِلى مُعاوِیَةَ
بـه معـاویه
وعظ و إنذار لمعاویة
«فَاتَّقِ اللهَ فِیَما لَدَیْکَ،»۱
خدا را در آنچه نزد توست بپرهیز،
«وَ انْظُرْ فِی حَقِّهِ عَلَیْکَ،»۲
و در حق پروردگار بر خود دقّت کن،
«وَ ارْجِعْ إِلَى مَعْرِفَةِ مَا لاَ تُعْذَرُ بِجَهَالَتِهِ،»۳
و به شناخت آنچه که از جهلِ به آن معذور نیستی بازگرد،
«فَإِنَّ لِلطَّاعَةِ أَعْلاَماً وَاضِحَةً،»۴
که حقّاً برای طاعت نشانه های آشکار،
«وَ سُبُلا نَیِّرَةً،»۵
و راههای روشن،
«وَ مَحَجَّةً نَهْجَةً،»۶
و جادّه آشکار
«وَ غَایَةً مُطَّلَبَةً (مطلوبة)،»۷
و هدفی مطلوب است،
«یَرِدُهَا الاَْکْیَاسُ،»۸
که زیرکان بر آن وارد می شوند،
«وَ یُخَالِفُهَا الاَْنْکَاسُ;»۹
و مردم پست با آن مخالفت میورزند.
«مَنْ نَکَبَ عَنْهَا جَارَ عَنِ الْحَقِّ،»۱۰
کسی که از طاعت روی بگرداند از حق روی گردانده،
«وَ خَبَطَ فِی التِّیهِ،»۱۱
و قدم در وادی گمراهی گذاشته،
«وَ غَیَّرَ اللهُ نِعْمَتَهُ،»۱۲
و خداوند نعمتش را بر او دگرگون می کند،
«وَ أَحَلَّ بِهِ نِقْمَتَهُ.»۱۳
و عذابش را بر او جاری می سازد.
«فَنَفْسَکَ! نَفْسَکَ!»۱۴
خود را بپای، خود را بپای،
«فَقَدْ بَیَّنَ اللهُ لَکَ سَبِیلَکَ،»۱۵
که خداوند راهت را برای تو روشن کرده،
«وَ حَیْثُ تَنَاهَتْ بِکَ أُمُورُکَ،»۱۶
و به تو وانموده است که عاقبت کارهایت به کجا می رسد،
«فَقَدْ أَجْرَیْتَ إِلَى غَایَةِ خُسْر، وَ مَحَلَّةِ کُفْر،»۱۷
که مرکب زندگی را به منتهای خسارت و محلّ کفر رانده ای،
«فَإِنَّ نَفْسَکَ قَدْ أَوْلَجَتْکَ شَرّاً،»۱۸
نفس تو وجودت را به عرصه ضرر افکنده،
«وَ أَقْحَمَتْکَ غَیّاً،»۱۹
و در پرتگاه گمراهی انداخته،
«وَ أَوْرَدَتْکَ الْمَهَالِکَ،»۲۰
و در مهالک وارد نموده،
«وَ أَوْعَرَتْ عَلَیْکَ الْمَسَالِکَ.»۲۱
و راهها را بر تو دشوار کرده است.
