نامه ۴۰ نهج البلاغه
وَ مِنْ کِتاب لَهُ (عَلَیْهِالسَّلامُ)
از نامه های آن حضرت است
اِلى بَعْضِ عُمّالِهِ
به یکی از کارگزارانش
ذمّ احد الولاة
«أَمَّا بَعْدُ،»۱
اما بعد،
«فَقَدْ بَلَغَنِی عَنْکَ أَمْرٌ،»۲
خبربر نامه ای از تو به من رسیده
«إِنْ کُنْتَ فَعَلْتَهُ فَقَدْ أَسْخَطْتَ رَبَّکَ،»۳
که اگر انجام داده باشی پروردگارت را به خشم آورده،
«وَ عَصَیْتَ إِمَامَکَ،»۴
و امام خویش را نافرمانی نموده،
«وَ أَخْزَیْتَ (اخربت) أَمَانَتَکَ.»۵
و در امانت خیانت کرده ای.
«بَلَغَنِی أَنَّکَ جَرَّدْتَ الاَْرْضَ»۶
به من خبر رسیده که محصولات زمین را برده،
«فَأَخَذْتَ مَا تَحْتَ قَدَمَیْکَ،»۷
و آنچه زیر دو پایت بوده برگرفته،
«وَ أَکَلْتَ مَا تَحْتَ یَدَیْکَ،»۸
و هرچه از بیت المال در اختیار داشتی خورده ای.
«فَارْفَعْ إِلَیَّ حِسَابَکَ،»۹
حسابت را پیش من فرست،
«وَ اعْلَمْ أَنَّ حِسَابَ اللهِ أَعْظَمُ مِنْ حِسَابِ النَّاسِ.»۱۰
و معلومت باد که حسابرسی خداوند از حسـابرسی مـردم بزرگتـر است
«وَ السَّلام.»۱۱
والسـلام.
نامه ۳۹ نهج البلاغه
وَ مِنْ کِتاب لَهُ (عَلَیْهِالسَّلامُ)
از نامه های آن حضرت است
اِلى عَمْرِو بْنِ الْعاصِ
بـه عمـرو بـن عـاص
فضح عمالة عمرو بن العاص
«فَإِنَّکَ قَدْ جَعَلْتَ دِینَکَ تَبْعاً لِدُنْیَاامْرِئ ظَاهِر غَیُّهُ،»۱
تو دینت را تابع دنیای کسی نمودی که گمراهیش معلوم،
«مَهْتُوک سِتْرُهُ،»۲
و پرده حیایش دریده شده،
«یَشِینُ الْکَرِیمَ بِمَجْلِسِهِ،»۳
شخص بزرگوار را در مجلس خود بد می گوید،
«وَ یُسَفِّهُ الْحَلِیمَ بِخِلْطَتِهِ،»۴
و عاقل را با همنشینى با خود نادان می نماید.
«فَاتَّبَعْتَ أَثَرَهُ،»۵
قدم به جای قدمش گذاشتی،
«وَ طَلَبْتَ فَضْلَهُ،»۶
و بخشش او را درخواست نمودی،
«اتِّبَاعَ الْکَلْبِ لِلضِّرْغَامِ،»۷
همچون سگی که به دنبال شیر رود،
«یَلُوذُ بِمَخَالِبِهِ،»۸
که به پناه چنگال او رود،
«وَ یَنْتَظِرُ مَا یُلْقَی إِلَیْهِ مِنْ فَضْلِ فَرِیسَتِهِ،»۹
و انتظار بکشد که اضافه صیدش را به سوی او اندازد.
«فَأَذْهَبْتَ دُنْیَاکَ وَ آخِرَتَکَ!»۱۰
از این رو دنیا و آخرتت را به باد دادی،
«وَ لَوْ بِالْحَقِّ أَخَذْتَ أَدْرَکْتَ مَا طَلَبْتَ.»۱۱
در صورتی که اگر به دامن حق می آویختی آنچه را می خواستی می یافتی.
«فَإِنْ یُمَکِّنِّی اللهُ مِنْکَ وَ مِنِ ابْنِ أَبِی سُفْیَانَ»۱۲
اگر خداوند مرا بر تو و پسر ابوسفیان تسلّط دهد
«أَجْزِکُمَا بِمَا قَدَّمْتَُما،»۱۳
جزای آنچه انجام دادید به شما خواهم داد،
«وَ إِنْ تُعْجِزَا وَ تَبْقَیَا»۱۴
و اگر مرا از پای نشاندید و خود برقرار ماندید
«فَمَا أَمَامَکُمَا شَرٌّ لَکُمَا،»۱۵
آنچه از عذاب الهی پیش روی شماست برای شما بدتر است.
«وَ السَّلاَمُ.»۱۶
والسّلام.